De meest gebruikelijke behandeling voor distale radiusfracturen is de volaire Henry-benadering met behulp van vergrendelingsplaten en schroeven voor interne fixatie. Tijdens de interne fixatieprocedure is het doorgaans niet nodig om het radiocarpale gewrichtskapsel te openen. Gewrichtsreductie wordt bereikt door middel van een externe manipulatiemethode en intraoperatieve fluoroscopie wordt gebruikt om de uitlijning van het gewrichtsoppervlak te beoordelen. In gevallen van intra-articulaire ingedrukte fracturen, zoals Die-punch-fracturen, waarbij indirecte reductie en beoordeling lastig zijn, kan het nodig zijn om een dorsale benadering te gebruiken voor directe visualisatie en reductie (zoals weergegeven in de onderstaande afbeelding).
De extrinsieke en intrinsieke ligamenten van het radiocarpale gewricht worden beschouwd als belangrijke structuren voor het behoud van de stabiliteit van het polsgewricht. Dankzij vooruitgang in anatomisch onderzoek is gebleken dat, mits het korte radiolunaire ligament intact blijft, het doorsnijden van de extrinsieke ligamenten niet noodzakelijkerwijs leidt tot instabiliteit van het polsgewricht.
Daarom kan het in bepaalde situaties nodig zijn om de extrinsieke ligamenten gedeeltelijk te inciseren om een beter zicht op het gewrichtsoppervlak te krijgen. Dit staat bekend als de volaire intra-articulaire uitgebreide vensterbenadering (VIEW). Zoals weergegeven in de onderstaande afbeelding:
Afbeelding AB: Bij de conventionele Henry-methode voor het blootleggen van het distale radiusbotoppervlak, om toegang te krijgen tot een splijtfractuur van de distale radius en het scaphoidfacet, wordt eerst het polsgewrichtskapsel ingesneden. Een retractorspreider wordt gebruikt om het korte radiolunaire ligament te beschermen. Vervolgens wordt het lange radiolunaire ligament ingesneden vanaf de distale radius in de richting van de ulnaire zijde van het scaphoid. Op dit punt kan het gewrichtsoppervlak direct worden gevisualiseerd.
Afbeelding CD: Na het blootleggen van het gewrichtsoppervlak wordt het in het sagittale vlak ingezakte gewrichtsoppervlak onder direct zicht gereponeerd. Met behulp van botheffers worden de botfragmenten gemanipuleerd en gereponeerd, en kunnen Kirschner-draden van 0,9 mm worden gebruikt voor tijdelijke of definitieve fixatie. Zodra het gewrichtsoppervlak voldoende is gereponeerd, worden de standaardmethoden voor plaat- en schroeffixatie toegepast. Ten slotte worden de incisies in het lange radiolunaire ligament en het polsgewrichtskapsel gehecht.
De theoretische basis van de VIEW-methode (volar intraarticular extended window) ligt in het inzicht dat het doorsnijden van bepaalde extrinsieke ligamenten van het polsgewricht niet noodzakelijkerwijs leidt tot instabiliteit van het polsgewricht. Daarom wordt deze methode aanbevolen voor bepaalde complexe intra-articulaire comminutieve distale radiusfracturen waarbij fluoroscopische reductie van het gewrichtsoppervlak lastig is of wanneer er oneffenheden aanwezig zijn. De VIEW-methode wordt sterk aanbevolen om in dergelijke gevallen een beter direct zicht te verkrijgen tijdens de reductie.
Geplaatst op: 9 september 2023
