Een sleutelbeenbreuk is een van de meest voorkomende botbreuken en vertegenwoordigt 2,6% tot 4% van alle botbreuken. Door de anatomische kenmerken van het middengedeelte van het sleutelbeen komen breuken in dit gedeelte het vaakst voor en vormen ze 69% van alle sleutelbeenbreuken, terwijl breuken aan de laterale en mediale uiteinden van het sleutelbeen respectievelijk 28% en 3% uitmaken.
In tegenstelling tot middenschachtfracturen van het sleutelbeen, die worden veroorzaakt door direct schoudertrauma of krachtoverdracht bij letsels aan de bovenste ledematen, is een relatief zeldzaam type fractuur. Fracturen van het mediale uiteinde van het sleutelbeen gaan daarentegen vaak gepaard met meerdere verwondingen. In het verleden was de behandeling van fracturen van het mediale uiteinde van het sleutelbeen doorgaans conservatief. Studies hebben echter aangetoond dat 14% van de patiënten met gedisloceerde fracturen van het mediale uiteinde symptomatische non-union (niet-genezing) kan ervaren. Daarom neigen steeds meer onderzoekers de laatste jaren naar een chirurgische behandeling van gedisloceerde fracturen van het mediale uiteinde waarbij het sternoclaviculaire gewricht betrokken is. De fragmenten van het mediale uiteinde van het sleutelbeen zijn echter meestal klein en fixatie met platen en schroeven kent beperkingen. Lokale stressconcentratie blijft een uitdaging voor orthopedisch chirurgen, zowel wat betreft het effectief stabiliseren van de fractuur als het voorkomen van fixatiefalen.
I. Distale clavicula LCP-inversie
Het distale uiteinde van het sleutelbeen heeft vergelijkbare anatomische structuren als het proximale uiteinde, beide met een brede basis. Het distale uiteinde van de clavicula locking compression plate (LCP) is voorzien van meerdere vergrendelingsschroefgaten, waardoor het distale fragment effectief gefixeerd kan worden.
Gezien de structurele gelijkenis tussen de twee hebben sommige onderzoekers een stalen plaat horizontaal onder een hoek van 180° aan het distale uiteinde van het sleutelbeen geplaatst. Ze hebben ook het deel dat oorspronkelijk werd gebruikt om het distale uiteinde van het sleutelbeen te stabiliseren ingekort en ontdekten dat het interne implantaat er perfect in past zonder dat bijsnijden nodig is.
Het is gebleken dat het plaatsen van het distale uiteinde van het sleutelbeen in een omgekeerde positie en het fixeren ervan met een botplaat aan de mediale zijde een bevredigende pasvorm oplevert.
Bij een 40-jarige mannelijke patiënt met een fractuur aan het mediale uiteinde van het rechter sleutelbeen werd een omgekeerde distale sleutelbeenplaat van staal gebruikt. Een controleonderzoek 12 maanden na de operatie wees op een goed genezingsresultaat.
De omgekeerde distale clavicula locking compression plate (LCP) is een veelgebruikte methode voor interne fixatie in de klinische praktijk. Het voordeel van deze methode is dat het mediale botfragment door meerdere schroeven wordt vastgehouden, wat zorgt voor een veiligere fixatie. Deze fixatietechniek vereist echter een voldoende groot mediaal botfragment voor optimale resultaten. Als het botfragment klein is of er sprake is van intra-articulaire comminutie, kan de effectiviteit van de fixatie verminderd zijn.
II. Verticale fixatietechniek met dubbele plaat
De dubbele plaattechniek is een veelgebruikte methode voor complexe, gefragmenteerde fracturen, zoals fracturen van de distale humerus, gefragmenteerde fracturen van de radius en ulna, enzovoort. Wanneer effectieve fixatie in één vlak niet mogelijk is, worden dubbele vergrendelende stalen platen gebruikt voor verticale fixatie, waardoor een stabiele structuur in twee vlakken ontstaat. Biomechanisch gezien biedt fixatie met dubbele platen mechanische voordelen ten opzichte van fixatie met één plaat.
De bovenste fixatieplaat
De onderste fixatieplaat en vier combinaties van dubbele plaatconfiguraties
Geplaatst op: 12 juni 2023
