Fracturen van de distale radius behoren tot de meest voorkomende.breukenin de klinische praktijk. Voor de meeste distale fracturen kunnen goede therapeutische resultaten worden bereikt door middel van interne fixatie met een palmaire benadering, plaat en schroeven. Daarnaast bestaan er verschillende speciale typen distale radiusfracturen, zoals Barton-fracturen en Die-punch-fracturen.Botbreuken bij de chauffeur, enz.elk met een specifieke behandelingsaanpak. Buitenlandse onderzoekers hebben in hun studies van grote aantallen gevallen van distale radiusfracturen een specifiek type geïdentificeerd waarbij een deel van het gewricht een distale radiusfractuur betreft en de botfragmenten een kegelvormige structuur vormen met een "driehoekige" basis (tetraëder), het zogenaamde "tetraëder"-type.
Concept van een distale radiusfractuur van het "tetraëder"-type: Bij dit type distale radiusfractuur bevindt de fractuur zich in een deel van het gewricht, waarbij zowel de palmair-ulnaire als de radiale styloïde facetten betrokken zijn, met een transversale driehoekige configuratie. De fractuurlijn loopt door tot het distale uiteinde van de radius.
Het unieke karakter van deze fractuur wordt weerspiegeld in de kenmerkende eigenschappen van de palmair-ulnaire botfragmenten van de radius. Enerzijds dient de fossa lunata, gevormd door deze palmair-ulnaire botfragmenten, als fysieke ondersteuning tegen palmaire dislocatie van de handwortelbeenderen. Het verlies van ondersteuning door deze structuur resulteert in palmaire dislocatie van het polsgewricht. Anderzijds is het terugplaatsen van dit botfragment in zijn anatomische positie, als onderdeel van het radiale gewrichtsoppervlak van het distale radio-ulnaire gewricht, een voorwaarde voor het herwinnen van stabiliteit in het distale radio-ulnaire gewricht.
De afbeelding hieronder illustreert Casus 1: Beeldvormingskenmerken van een typische distale radiusfractuur van het "tetraëder"-type.
In een onderzoek dat vijf jaar duurde, werden zeven gevallen van dit type fractuur vastgesteld. Wat betreft de indicatie voor een chirurgische ingreep: in drie gevallen, waaronder geval 1 in de afbeelding hierboven, waarbij aanvankelijk sprake was van niet-gedisloceerde fracturen, werd in eerste instantie gekozen voor een conservatieve behandeling. Tijdens de follow-up trad bij alle drie de gevallen echter fractuurdislocatie op, wat leidde tot een daaropvolgende interne fixatieoperatie. Dit duidt op een hoge mate van instabiliteit en een aanzienlijk risico op herdislocatie bij fracturen van dit type, wat het belang van een chirurgische ingreep onderstreept.
Wat de behandeling betreft, ondergingen twee gevallen aanvankelijk een traditionele palmaire benadering met de flexor carpi radialis (FCR) voor interne fixatie met plaat en schroeven. In één van deze gevallen faalde de fixatie, wat resulteerde in botverplaatsing. Vervolgens werd een palmair-ulnaire benadering toegepast en werd een specifieke fixatie met een kolomplaat uitgevoerd voor revisie van de centrale kolom. Na het optreden van fixatiefalen ondergingen de volgende vijf gevallen allemaal een palmair-ulnaire benadering en werden gefixeerd met platen van 2,0 mm of 2,4 mm.
Casus 2: Bij gebruik van de conventionele palmaire benadering met de flexor carpi radialis (FCR) werd fixatie met een palmaire plaat uitgevoerd. Postoperatief werd een anterieure dislocatie van het polsgewricht geconstateerd, wat duidde op een mislukte fixatie.
Bij patiënt 2 resulteerde de toepassing van de palmair-ulnaire benadering en de revisie met een kolomplaat in een bevredigende positie voor interne fixatie.
Gezien de tekortkomingen van conventionele platen voor distale radiusfracturen bij het fixeren van dit specifieke botfragment, zijn er twee belangrijke problemen. Ten eerste kan het gebruik van de palmaire benadering met de flexor carpi radialis (FCR) leiden tot onvoldoende zichtbaarheid. Ten tweede kunnen de grote schroeven van de palmaire vergrendelingsplaat kleine botfragmenten mogelijk niet nauwkeurig fixeren en deze potentieel verplaatsen door schroeven in de openingen tussen de fragmenten te plaatsen.
Daarom adviseren wetenschappers het gebruik van 2,0 mm of 2,4 mm vergrendelingsplaten voor specifieke fixatie van het centrale botfragment. Naast de ondersteunende plaat is het gebruik van twee schroeven om het botfragment te fixeren en de plaat te neutraliseren ter bescherming van de schroeven ook een alternatieve interne fixatiemethode.
In dit geval werd, na het vastzetten van het botfragment met twee schroeven, een plaat geplaatst om de schroeven te beschermen.
Samenvattend vertoont de distale radiusfractuur van het "tetraëder"-type de volgende kenmerken:
1. Lage incidentie met een hoog percentage initiële verkeerde diagnoses op basis van röntgenfoto's.
2. Hoog risico op instabiliteit, met een neiging tot herverplaatsing tijdens conservatieve behandeling.
3. Conventionele palmaire vergrendelingsplaten voor distale radiusfracturen hebben een zwakke fixatiekracht. Het wordt aanbevolen om 2,0 mm of 2,4 mm vergrendelingsplaten te gebruiken voor specifieke fixatie.
Gezien deze kenmerken is het in de klinische praktijk raadzaam om CT-scans of periodieke heronderzoeken uit te voeren bij patiënten met significante polsklachten maar negatieve röntgenfoto's. Voor dit typebreukVroegtijdige chirurgische interventie met een kolomspecifieke plaat wordt aanbevolen om latere complicaties te voorkomen.
Geplaatst op: 13 oktober 2023
