Momenteel is de meest gebruikte chirurgische benadering voor calcaneusfracturen interne fixatie met een plaat en schroef via de sinus tarsi. De laterale L-vormige benadering wordt in de klinische praktijk niet langer geprefereerd vanwege de hogere kans op wondgerelateerde complicaties. De fixatie met plaat en schroef brengt, vanwege de biomechanische eigenschappen van excentrische fixatie, een hoger risico op varus-malalignement met zich mee. Sommige studies wijzen op een postoperatieve kans op secundaire varus van ongeveer 34%.
Als gevolg hiervan zijn onderzoekers begonnen met het bestuderen van intramedullaire fixatiemethoden voor calcaneusfracturen om zowel wondgerelateerde complicaties als het probleem van secundaire varusmalalignement aan te pakken.
01 Ncentrale nageltechniek
Deze techniek kan helpen bij de repositie via de sinus tarsi of onder arthroscopische begeleiding, waardoor minder weefselschade ontstaat en de opnameduur mogelijk wordt verkort. Deze aanpak is selectief toepasbaar bij type II-III fracturen en bij complexe, gefragmenteerde calcaneusfracturen biedt deze mogelijk geen sterke stabilisatie en kan aanvullende schroeffixatie nodig zijn.
02 SIngle-plane intramedullaire nagel
De intramedullaire nagel met één vlak heeft twee schroeven aan het proximale en distale uiteinde, met een holle hoofdnagel die bottransplantatie door de hoofdnagel mogelijk maakt.
03 Multi-plane intramedullaire nagel
Dit interne fixatiesysteem is ontworpen op basis van de driedimensionale structuurmorfologie van het hielbeen en omvat belangrijke schroeven zoals dragende uitsteekschroeven en schroeven in het achterste uitsteeksel. Na reductie via de sinus tarsi-ingang kunnen deze schroeven onder het kraakbeen worden geplaatst voor ondersteuning.
Er bestaan diverse controverses met betrekking tot het gebruik van intramedullaire nagels bij hielbotbreuken:
1. Geschiktheid op basis van de complexiteit van de fractuur: Er bestaat discussie over de vraag of eenvoudige fracturen geen intramedullaire nagels vereisen en of complexe fracturen daarvoor niet geschikt zijn. Voor Sanders type II/III fracturen is de techniek van reductie en schroeffixatie via de sinus tarsi relatief goed ontwikkeld, waardoor het belang van de hoofd-intramedullaire nagel ter discussie kan staan. Voor complexe fracturen blijven de voordelen van de L-vormige, uitgebreide benadering onvervangbaar, omdat deze voldoende zichtbaarheid biedt.
2. Noodzaak van een kunstmatig mergkanaal: Het hielbeen heeft van nature geen mergkanaal. Het gebruik van een grote intramedullaire nagel kan leiden tot overmatig trauma of botverlies.
3. Moeilijkheden bij verwijdering: In veel gevallen in China ondergaan patiënten na botgenezing nog steeds een verwijdering van het implantaat. De integratie van de intramedullaire nagel met de botgroei en de verankering van laterale schroeven onder het corticale bot kunnen de verwijdering bemoeilijken, wat een praktische overweging is bij klinische toepassingen.
Geplaatst op: 23 augustus 2023
