Een intertrochantere femurfractuur is de meest voorkomende heupfractuur in de klinische praktijk en behoort tot de drie meest voorkomende fracturen die geassocieerd worden met osteoporose bij ouderen. Conservatieve behandeling vereist langdurige bedrust, wat een hoog risico met zich meebrengt op doorligwonden, longinfecties, longembolie, diepveneuze trombose en andere complicaties. De verpleging is aanzienlijk en de herstelperiode is lang, wat een zware last vormt voor zowel de maatschappij als de families. Daarom is een vroege chirurgische ingreep, indien mogelijk, cruciaal voor het bereiken van een gunstig functioneel resultaat bij heupfracturen.
Momenteel wordt de PFNA (proximale femurnagel antirotatiesysteem) interne fixatie beschouwd als de gouden standaard voor de chirurgische behandeling van heupfracturen. Het bereiken van een goede ondersteuning tijdens de repositie van heupfracturen is cruciaal voor het mogelijk maken van vroege functionele oefeningen. Intraoperatieve fluoroscopie omvat anteroposteriore (AP) en laterale opnamen om de repositie van de anteromediale femurcortex te beoordelen. Er kunnen echter tegenstrijdigheden ontstaan tussen de twee perspectieven tijdens de operatie (bijvoorbeeld een goede repositie in de laterale opname, maar niet in de anteroposteriore opname, of omgekeerd). In dergelijke gevallen is het voor artsen een uitdaging om te beoordelen of de repositie acceptabel is en of aanpassing nodig is. Onderzoekers van Chinese ziekenhuizen zoals het Oriental Hospital en het Zhongshan Hospital hebben dit probleem onderzocht door de nauwkeurigheid van de beoordeling van goede en slechte ondersteuning onder anteroposteriore en laterale opnamen te analyseren met behulp van postoperatieve driedimensionale CT-scans als standaard.
▲ Het diagram illustreert de patronen van positieve ondersteuning (a), neutrale ondersteuning (b) en negatieve ondersteuning (c) bij heupfracturen in de anteroposteriore weergave.
▲ Het diagram illustreert de patronen van positieve ondersteuning (d), neutrale ondersteuning (e) en negatieve ondersteuning (f) bij heupfracturen in het laterale aanzicht.
Het artikel bevat casusgegevens van 128 patiënten met heupfracturen. Intraoperatieve anteroposteriore en laterale röntgenfoto's werden afzonderlijk aan twee artsen (een met minder ervaring en een met meer ervaring) voorgelegd om te beoordelen of de bevindingen positief of negatief waren. Na de eerste beoordeling vond na 2 maanden een herbeoordeling plaats. Postoperatieve CT-scans werden voorgelegd aan een ervaren professor, die vaststelde of de casus positief of negatief was. Deze beoordeling diende als standaard voor het evalueren van de nauwkeurigheid van de beeldbeoordelingen door de eerste twee artsen. De belangrijkste vergelijkingen in het artikel zijn als volgt:
(1) Zijn er statistisch significante verschillen in de beoordelingsresultaten tussen de minder ervaren en meer ervaren artsen bij de eerste en tweede beoordeling? Daarnaast onderzoekt het artikel de intergroepconsistentie tussen de minder ervaren en meer ervaren groepen voor beide beoordelingen en de intragroepconsistentie tussen de twee beoordelingen.
(2) Met behulp van CT als gouden standaardreferentie onderzoekt het artikel welke methode betrouwbaarder is voor het beoordelen van de kwaliteit van de reductie: laterale of anteroposteriore evaluatie.
Onderzoeksresultaten
1. In de twee beoordelingsrondes, met CT als referentiestandaard, waren er geen statistisch significante verschillen in sensitiviteit, specificiteit, vals-positief percentage, vals-negatief percentage en andere parameters met betrekking tot de evaluatie van de reductiekwaliteit op basis van intraoperatieve röntgenfoto's tussen de twee artsen met verschillende ervaringsniveaus.
2. Bij de evaluatie van de reductiekwaliteit, waarbij de eerste beoordeling als voorbeeld wordt genomen:
- Als er overeenstemming is tussen de anteroposteriore en laterale beoordelingen (beide positief of beide negatief), is de betrouwbaarheid van de voorspelling van de kwaliteit van de repositie op de CT-scan 100%.
- Als er een verschil is tussen de anteroposteriore en laterale beoordelingen, is de betrouwbaarheid van de laterale beoordelingscriteria bij het voorspellen van de kwaliteit van de repositie op de CT-scan hoger.
▲ Het diagram illustreert een positieve ondersteuning die in de anteroposteriore opname wordt getoond, terwijl deze in de laterale opname als negatief wordt weergegeven. Dit duidt op een inconsistentie in de beoordelingsresultaten tussen de anteroposteriore en laterale opnames.
▲ Driedimensionale CT-reconstructie biedt beelden vanuit meerdere hoeken en dient als standaard voor de beoordeling van de kwaliteit van de reductie.
In de eerdere richtlijnen voor de repositie van intertrochanterische fracturen bestond er, naast positieve en negatieve ondersteuning, ook het concept van "neutrale" ondersteuning, wat een anatomische repositie impliceert. Vanwege problemen met de resolutie van fluoroscopie en de waarneembaarheid voor het menselijk oog, bestaat een echte "anatomische repositie" theoretisch echter niet, en zijn er altijd kleine afwijkingen richting "positieve" of "negatieve" repositie. Het team onder leiding van Zhang Shimin van het Yangpu-ziekenhuis in Shanghai publiceerde een artikel (de specifieke referentie is me ontschoten, ik zou het op prijs stellen als iemand die kan verstrekken) waarin werd gesuggereerd dat het bereiken van positieve ondersteuning bij intertrochanterische fracturen kan leiden tot betere functionele resultaten in vergelijking met een anatomische repositie. Gezien dit onderzoek zou er daarom tijdens de operatie naar gestreefd moeten worden om positieve ondersteuning te bereiken bij intertrochanterische fracturen, zowel in anteroposteriore als laterale richting.
Geplaatst op: 19 januari 2024
