Hoe stabiliseer je een fractuur in het midden van het sleutelbeen in combinatie met een ipsilaterale acromioclaviculaire dislocatie?

Een sleutelbeenbreuk in combinatie met een ipsilaterale acromioclaviculaire dislocatie is een relatief zeldzame blessure in de klinische praktijk. Na de blessure is het distale fragment van het sleutelbeen relatief beweeglijk en de bijbehorende acromioclaviculaire dislocatie vertoont mogelijk geen duidelijke verplaatsing, waardoor de diagnose gemakkelijk verkeerd gesteld kan worden.

Voor dit type letsel zijn er doorgaans verschillende chirurgische benaderingen, waaronder een lange haakplaat, een combinatie van een sleutelbeenplaat en een haakplaat, en een sleutelbeenplaat in combinatie met schroeffixatie aan het processus coracoideus. Haakplaten zijn echter vaak relatief kort, wat kan leiden tot onvoldoende fixatie aan het proximale uiteinde. De combinatie van een sleutelbeenplaat en een haakplaat kan spanningsconcentratie op het verbindingspunt veroorzaken, waardoor het risico op een nieuwe breuk toeneemt.

Breuk van het linker sleutelbeen in combinatie met ipsilaterale acromioclaviculaire dislocatie, gestabiliseerd met een combinatie van een haakplaat en een sleutelbeenplaat.

Als reactie hierop hebben sommige wetenschappers een methode voorgesteld waarbij een combinatie van een sleutelbeenplaat en ankerschroeven wordt gebruikt voor fixatie. Een voorbeeld hiervan is te zien in de volgende afbeelding, die een patiënt toont met een fractuur in het midden van het sleutelbeen in combinatie met een ipsilaterale type IV acromioclaviculaire gewrichtsluxatie:

Eerst wordt een anatomische claviculaire plaat gebruikt om de claviculafractuur te fixeren. Na het terugplaatsen van het ontwrichte acromioclaviculaire gewricht worden twee metalen ankerschroeven in het processus coracoideus ingebracht. De hechtdraden die aan de ankerschroeven zijn bevestigd, worden vervolgens door de schroefgaten van de claviculaplaat geregen en vastgeknoopt aan de voor- en achterkant van het sleutelbeen. Ten slotte worden de acromioclaviculaire en coracoclaviculaire ligamenten direct gehecht met behulp van de hechtdraden.

Geïsoleerde sleutelbeenbreuken of geïsoleerde acromioclaviculaire luxaties zijn zeer veel voorkomende letsels in de klinische praktijk. Sleutelbeenbreuken vertegenwoordigen 2,6%-4% van alle fracturen, terwijl acromioclaviculaire luxaties 12%-35% van de schouderbladletsels uitmaken. De combinatie van beide letsels is echter relatief zeldzaam. De meeste bestaande literatuur bestaat uit casusbeschrijvingen. Het gebruik van het TightRope-systeem in combinatie met een sleutelbeenplaatfixatie zou een nieuwe benadering kunnen zijn, maar de plaatsing van de sleutelbeenplaat kan mogelijk de plaatsing van het TightRope-transplantaat belemmeren, wat een uitdaging vormt die moet worden aangepakt.

Bovendien wordt, in gevallen waarin de gecombineerde letsels niet preoperatief kunnen worden beoordeeld, aanbevolen om routinematig de stabiliteit van het acromioclaviculaire gewricht te beoordelen tijdens de evaluatie van sleutelbeenbreuken. Deze aanpak helpt voorkomen dat gelijktijdige dislocatieletsels over het hoofd worden gezien.