De afgelopen jaren is het aantal botbreuken toegenomen, wat een ernstige impact heeft op het leven en werk van patiënten. Daarom is het belangrijk om preventieve maatregelen tegen botbreuken te leren kennen.
Het optreden van een botbreuk
Externe factoren:Botbreuken worden voornamelijk veroorzaakt door externe factoren zoals auto-ongelukken, intense lichamelijke activiteit of stoten. Deze externe factoren kunnen echter worden voorkomen door voorzichtig te rijden, te sporten of andere fysieke activiteiten te ondernemen, en beschermende maatregelen te nemen.
Factoren die verband houden met medicatie:Verschillende ziekten vereisen medicatie, vooral voor oudere patiënten die vaak medicijnen gebruiken. Vermijd het gebruik van geneesmiddelen die steroïden bevatten, zoals dexamethason en prednison, omdat deze osteoporose kunnen veroorzaken. Schildklierhormoonvervangingstherapie na een schildklieroperatie, met name in hoge doses, kan ook leiden tot osteoporose. Langdurig gebruik van antivirale middelen zoals adefovir dipivoxil kan nodig zijn bij hepatitis of andere virale infecties. Na een borstkankeroperatie kan langdurig gebruik van aromataseremmers of andere hormoonachtige stoffen botverlies veroorzaken. Protonpompremmers, antidiabetica zoals thiazolidinedionen en zelfs anti-epileptica zoals fenobarbital en fenytoïne kunnen ook osteoporose veroorzaken.
Behandeling van botbreuken
De conservatieve behandelmethoden voor botbreuken omvatten hoofdzakelijk de volgende:
Eerst handmatige reductie,waarbij technieken zoals tractie, manipulatie, rotatie, massage, enz. worden gebruikt om de verplaatste botfragmenten terug te brengen naar hun normale anatomische positie of een nagenoeg anatomische positie.
Seconde,fixatie, waarbij meestal gebruik wordt gemaakt van kleine spalken en gipsverbanden.orthesenHuidtractie of bottractie wordt gebruikt om de positie van de fractuur na repositie te behouden totdat deze genezen is.
Ten derde, medicamenteuze therapie,Hierbij worden doorgaans medicijnen gebruikt om de bloedsomloop te bevorderen, zwelling en pijn te verlichten en de vorming en genezing van eelt te stimuleren. Medicijnen die de lever en nieren versterken, de botten en pezen verstevigen, de qi en het bloed voeden of de meridianencirculatie bevorderen, kunnen worden gebruikt om het herstel van de ledemaatfunctie te vergemakkelijken.
Ten vierde, functionele oefening,Dit omvat zelfstandige of begeleide oefeningen om de bewegingsvrijheid van gewrichten en spierkracht te herstellen, spieratrofie en osteoporose te voorkomen, en zo zowel botgenezing als functioneel herstel te bevorderen.
Chirurgische behandeling
De chirurgische behandeling van fracturen omvat hoofdzakelijk het volgende:interne fixatie, externe fixatie, EnGewrichtsvervanging bij speciale soorten botbreuken.
Externe fixatieDeze methode is geschikt voor open en intermediaire fracturen en omvat over het algemeen tractie of anti-externe rotatieschoenen gedurende 8 tot 12 weken om externe rotatie en adductie van het aangedane ledemaat te voorkomen. De genezing duurt ongeveer 3 tot 4 maanden en de kans op non-union (niet-genezing) of necrose van de femurkop is zeer klein. Er bestaat echter een kans op dislocatie in het vroege stadium van de fractuur, waardoor sommigen interne fixatie aanbevelen. Gipsfixatie wordt daarentegen zelden gebruikt en is beperkt tot jonge kinderen.
Interne fixatie:Momenteel passen ziekenhuizen met de juiste behandelingsmogelijkheden gesloten repositie en interne fixatie toe onder begeleiding van röntgenapparatuur, of open repositie en interne fixatie. Vóór een operatie met interne fixatie wordt een handmatige repositie uitgevoerd om de anatomische reductie van de fractuur te bevestigen alvorens de operatie uit te voeren.
Osteotomie:Een osteotomie kan worden uitgevoerd bij moeilijk te genezen of oude fracturen, zoals een intertrochanterische osteotomie of een subtrochanterische osteotomie. Osteotomie heeft als voordelen een eenvoudige chirurgische ingreep, minder verkorting van het aangedane ledemaat en een gunstig effect op de fractuurgenezing en het functioneel herstel.
Gewrichtsvervangende chirurgie:Deze ingreep is geschikt voor oudere patiënten met een heupfractuur. Bij een niet-genezen heupfractuur of avasculaire necrose van de heupkop, indien de beschadiging beperkt is tot de heupkop of -hals, kan een heupkopvervanging worden uitgevoerd. Indien de beschadiging ook het heupkom heeft aangetast, is een totale heupprothese noodzakelijk.
Geplaatst op: 16 maart 2023
