Bij de keuze van een behandelplan voor distale tibifracturen kan externe fixatie worden gebruikt als tijdelijke fixatie bij fracturen met ernstig letsel aan de weke delen.
Indicaties:
"Schadebeperking" is een tijdelijke fixatie van fracturen met aanzienlijk letsel aan de weke delen, zoals open fracturen of gesloten fracturen met aanzienlijke zwelling van de weke delen.
Definitieve behandeling van gecontamineerde of geïnfecteerde fracturen, of fracturen met ernstig letsel aan de weke delen.
Eonderzoek:
Toestand van de weke delen: ① Open wond; ② Ernstige kneuzing van de weke delen, zwelling van de weke delen. Controleer de neurovasculaire status en noteer deze zorgvuldig.
Beeldvorming: Anteroposteriore en laterale röntgenfoto's van de tibia, en anteroposteriore, laterale en enkelacupunctuurpunten van het enkelgewricht. Bij vermoeden van een intra-articulaire fractuur dient een CT-scan van de tibiakoepel te worden uitgevoerd.
Aanatomie:·
De anatomische "veilige zone" voor het plaatsen van externe fixatiepinnen werd gedefinieerd aan de hand van verschillende dwarsdoorsnedeniveaus.
De proximale metafyse van de tibia biedt een 220° naar voren gerichte, boogvormige veiligheidszone waar externe fixatiepinnen geplaatst kunnen worden.
Andere delen van het scheenbeen bieden een anteromediaal veilig gebied voor naaldinsertie in het bereik van 120°~140°.
Schirurgische techniek
Positie: De patiënt ligt op de rug op een röntgendoorlatende operatietafel. Onder het aangedane ledemaat worden bijvoorbeeld een kussen of plank geplaatst om de positie te ondersteunen. Door het kussen onder de heup aan dezelfde kant te plaatsen, roteert het aangedane ledemaat naar binnen zonder overmatige externe rotatie.
Aaanpak
In de meeste gevallen worden kleine incisies gemaakt in het scheenbeen, het hielbeen en het eerste middenvoetsbeentje om externe fixatiepinnen te plaatsen.
Fracturen van het kuitbeen kunnen gemakkelijker worden gefixeerd vanaf de palpabele laterale onderhuidse rand.
Fracturen van de tibiakoepel waarbij het gewricht betrokken is, kunnen percutaan worden gefixeerd. Indien de weke delen dit toelaten en indien nodig, kan een reguliere anterolaterale of mediale benadering worden gebruikt voor de fixatie. Als externe fixatie slechts als tijdelijke fixatiemaatregel wordt gebruikt, moet het insteekpunt van de naald, waar de externe fixatienaald wordt geplaatst, ver verwijderd zijn van het gebied waar de uiteindelijke intramedullaire nagel wordt aangebracht om contaminatie van de weke delen te voorkomen. Vroege fixatie van de fibula en intra-articulaire fragmenten vergemakkelijkt de latere definitieve fixatie.
Voorzorgsmaatregelen
Wees voorzichtig met het externe fixatiepentraject voor de latere definitieve fixatie van het operatiegebied, aangezien besmet weefsel onvermijdelijk tot postoperatieve complicaties zal leiden. Regelmatige anterolaterale of mediale benaderingen met aanzienlijke zwelling van de weke delen kunnen ook leiden tot ernstige complicaties bij de wondgenezing.
Repositie en fixatie van fibulafracturen:
Wanneer de toestand van de weke delen het toelaat, worden fibulafracturen als eerste behandeld. De fibulafractuur wordt gereponeerd en gefixeerd via een laterale incisie in de fibula, meestal met 3,5 mm trekschroeven en een 3,5 mm l/3 buisplaat, of een 3,5 mm LCDC-plaat en schroeven. Nadat de fibula anatomisch is gereponeerd en gefixeerd, kan deze als referentiepunt dienen voor het herstellen van de lengte van de tibia en het corrigeren van de rotatieafwijking van de tibiafractuur.
Voorzorgsmaatregelen
Aanzienlijke zwelling van de weke delen of een ernstige open wond kunnen ook primaire fixatie van het kuitbeen belemmeren. Wees voorzichtig met het fixeren van proximale kuitbeenfracturen en pas op dat u de proximale oppervlakkige peroneuszenuw niet beschadigt.
Tibiale fracturen: Repositie en interne fixatie
Intra-articulaire fracturen van de tibiakoepel moeten onder direct zicht worden gereponeerd via een anterolaterale of mediale benadering van de distale tibia, of door middel van indirecte handmatige repositie onder fluoroscopie.
Bij het indraaien van de houtschroef moet het fractuurfragment eerst met een Kirschner-draad worden gefixeerd.
Vroege reductie en fixatie van intra-articulaire fracturen maakt minimaal invasieve technieken mogelijk en biedt meer flexibiliteit bij de latere definitieve fixatie. Ongunstige omstandigheden van de weke delen, zoals aanzienlijke zwelling of ernstige weke-delenbeschadiging, kunnen vroege fixatie van intra-articulaire fragmenten belemmeren.
Tibiale fracturen: Transarticulaire externe fixatie
Een externe fixateur met kruisverbinding kan worden gebruikt.
Volgens de vereisten van de tweede fase van de definitieve fixatiemethode werden twee 5 mm half-schroefdraad externe fixatiepinnen percutaan of via kleine incisies ingebracht aan de mediale of anterolaterale zijde van de tibia aan het proximale uiteinde van de fractuur.
Maak eerst een stompe dissectie tot aan het botoppervlak, bescherm vervolgens het omliggende weefsel met een beschermhoes voor zacht weefsel, en boor, tap en draai de schroef vervolgens door de hoes.
De externe fixatiepinnen aan het distale uiteinde van de fractuur kunnen worden geplaatst op het distale tibiale fragment, het calcaneus en het eerste metatarsale bot, of de hals van de talus.
Transcalcaneale externe fixatiepinnen moeten van mediaal naar lateraal in de hielbeenknobbel worden geplaatst om beschadiging van de mediale neurovasculaire structuren te voorkomen.
De externe fixatiepen van het eerste middenvoetsbeentje moet aan de anteromediale zijde van de basis van het eerste middenvoetsbeentje worden geplaatst.
Soms kan een externe fixatiepen anterolateraal via de incisie in de tarsale sinus worden geplaatst.
Vervolgens werd het distale deel van de tibia opnieuw gepositioneerd en de krachtlijn aangepast met behulp van intraoperatieve fluoroscopie, waarna de externe fixateur werd gemonteerd.
Bij het aanpassen van de externe fixateur, dient de verbindingsclip losgemaakt te worden, longitudinale tractie uitgeoefend te worden en onder fluoroscopie voorzichtig handmatig de positie van het fractuurfragment te corrigeren. De operateur houdt vervolgens de positie vast terwijl de assistent de verbindingsclips vastdraait.
Min punt
Als externe fixatie geen definitieve behandeling is, moet het naaldtraject van de externe fixatie tijdens de operatieplanning uit de buurt van het definitieve fixatiegebied worden gehouden om het toekomstige operatieveld niet te vervuilen. De stabiliteit van de externe fixatie kan worden vergroot door de afstand tussen de fixatiepinnen op elke fractuurplaats te vergroten, de diameter van de pinnen te vergroten, het aantal fixatiepinnen en verbindingsstangen te verhogen, fixatiepunten over het enkelgewricht toe te voegen en het fixatievlak te vergroten of een ringvormige externe fixateur te gebruiken. Een adequate corrigerende uitlijning moet worden gewaarborgd tijdens de anteroposteriore en laterale fasen.
Tibiale fracturen: externe fixatie buiten het gewrichtsoppervlak
Soms is het een optie om een externe fixateur te gebruiken die het gewricht niet overspant. Als het distale tibiale fragment groot genoeg is voor externe fixatiepinnen met een halve schroefdraad, kan een eenvoudige externe fixateur worden gebruikt. Bij patiënten met kleine metafysaire fractuurfragmenten is een hybride externe fixateur, bestaande uit een proximale externe fixatiepin met halve schroefdraad en een distale fijne Kirschner-draad, nuttig als tijdelijke of definitieve behandelmethode. Voorzichtigheid is geboden bij het gebruik van externe fixateurs die het gewricht niet overspannen bij fracturen met weefselverontreiniging. Verwijdering van dit verontreinigde weefsel, debridement van het naaldkanaal en immobilisatie van de extremiteit in gips tot de wond goed genezen is, is meestal noodzakelijk voordat definitieve immobilisatie kan worden uitgevoerd.
Sichuan ChenAnHui Technology Co., Ltd
Contactpersoon: Yoyo
WhatsApp: +8615682071283
Email: liuyaoyao@medtechcah.com
Geplaatst op: 10 februari 2023
