Wat is een acromioclaviculaire gewrichtsluxatie?
Een acromioclaviculaire gewrichtsluxatie is een vorm van schoudertrauma waarbij het acromioclaviculaire ligament beschadigd raakt, wat resulteert in een ontwrichting van het sleutelbeen. Het is een luxatie van het acromioclaviculaire gewricht die wordt veroorzaakt door een externe kracht die op het acromion wordt uitgeoefend, waardoor het schouderblad naar voren of naar beneden (of naar achteren) beweegt. Hieronder bespreken we de verschillende typen en behandelingen van een acromioclaviculaire gewrichtsluxatie.
Acromioclaviculaire gewrichtsluxaties (of -ontwrichtingen, -blessures) komen vaker voor bij mensen die aan sport doen of fysiek werk verrichten. Een acromioclaviculaire gewrichtsluxatie is een ontwrichting van het sleutelbeen van het schouderblad. Een veelvoorkomend gevolg van deze blessure is een val waarbij het hoogste punt van de schouder de grond raakt, of een directe impact op het hoogste punt van de schouder. Acromioclaviculaire gewrichtsluxaties komen vaak voor bij voetballers en wielrenners of motorrijders na een val.
Soorten acromioclaviculaire gewrichtsluxaties
II° (graad): het acromioclaviculaire gewricht is licht verplaatst en het acromioclaviculaire ligament kan uitgerekt of gedeeltelijk gescheurd zijn; dit is het meest voorkomende type letsel aan het acromioclaviculaire gewricht.
II° (graad): gedeeltelijke dislocatie van het acromioclaviculaire gewricht, verplaatsing mogelijk niet zichtbaar bij onderzoek. Volledige scheuring van het acromioclaviculaire ligament, geen ruptuur van het rostrale claviculaire ligament.
III° (graad): volledige scheiding van het acromioclaviculaire gewricht met volledige scheuring van het acromioclaviculaire ligament, het rostroclaviculaire ligament en het acromioclaviculaire kapsel. Doordat er geen ligamenten meer zijn om het gewricht te ondersteunen of te trekken, zakt het schoudergewricht door het gewicht van de bovenarm. Het sleutelbeen lijkt daardoor prominent en omhoog te staan, en er is een uitstulping in de schouder zichtbaar.
De ernst van een acromioclaviculaire dislocatie kan ook worden ingedeeld in zes typen, waarbij type I-III het meest voorkomt en type IV-VI zeldzaam is. Vanwege de ernstige schade aan de ligamenten die het acromioclaviculaire gebied ondersteunen, vereisen alle letsels van type III-VI een chirurgische behandeling.
Hoe wordt een acromioclaviculaire dislocatie behandeld?
Bij patiënten met een acromioclaviculaire dislocatie wordt de juiste behandeling gekozen op basis van de aandoening. Bij patiënten met een milde vorm van de aandoening is een conservatieve behandeling mogelijk. Specifiek geldt voor een type I acromioclaviculaire dislocatie dat rust en immobilisatie met een driehoekige handdoek gedurende 1 tot 2 weken voldoende is; bij een type II dislocatie kan een rugband worden gebruikt voor immobilisatie. Conservatieve behandelingen omvatten bijvoorbeeld fixatie met een schouder- en elleboogband en het afremmen van de arm. Patiënten met een ernstiger aandoening, dat wil zeggen patiënten met een type III letsel, waarbij het gewrichtskapsel, het acromioclaviculaire ligament en het rostrale claviculaire ligament zijn gescheurd, waardoor het acromioclaviculaire gewricht volledig instabiel is, moeten een chirurgische behandeling overwegen.
De chirurgische behandeling kan worden onderverdeeld in vier categorieën: (1) interne fixatie van het acromioclaviculaire gewricht; (5) rostrale lockfixatie met ligamentreconstructie; (3) resectie van het distale deel van het sleutelbeen; en (4) transpositie van de krachtspier.
Geplaatst op: 7 juni 2024
