Een fractuur van de distale radius is een van de meest voorkomende gewrichtsblessures in de klinische praktijk en kan worden onderverdeeld in milde en ernstige fracturen. Bij milde, niet-gedisloceerde fracturen kan eenvoudige fixatie en passende oefeningen worden toegepast voor herstel; bij ernstig gedisloceerde fracturen is echter handmatige repositie, spalken of gipsfixatie noodzakelijk; bij fracturen met duidelijke en ernstige schade aan het gewrichtsoppervlak is een chirurgische behandeling vereist.
DEEL 01
Waarom is het distale deel van de radius gevoelig voor fracturen?
Omdat het distale uiteinde van de radius de overgang vormt tussen spongieus en compact bot, is dit gedeelte relatief zwak. Wanneer een patiënt valt en de grond raakt, en de kracht wordt overgebracht op de bovenarm, wordt het distale uiteinde van de radius het punt waar de spanning het hoogst is, met een fractuur als gevolg. Dit type fractuur komt vaker voor bij kinderen, omdat de botten van kinderen relatief klein en niet sterk genoeg zijn.
Wanneer de pols in gestrekte positie gewond raakt en de handpalm beschadigd en gebroken is, spreekt men van een uitgebreide distale radiusfractuur (Colles). Meer dan 70% van deze fracturen betreft dit type. Wanneer de pols in gebogen positie gewond raakt en de rug van de hand beschadigd is, spreekt men van een gebogen distale radiusfractuur (Smith). Na een distale radiusfractuur kunnen enkele typische polsdeformiteiten ontstaan, zoals de "zilveren vork"-deformiteit en de "bajonet"-deformiteit.
DEEL 02
Hoe worden distale radiusfracturen behandeld?
1. Manipulatieve reductie + gipsfixatie + toepassing van unieke traditionele Chinese Honghui-zalf
Bij de overgrote meerderheid van distale radiusfracturen kunnen bevredigende resultaten worden bereikt door nauwkeurige handmatige repositie + gipsfixatie + toepassing van traditionele Chinese geneeskunde.
Orthopedisch chirurgen moeten, afhankelijk van het type fractuur, verschillende fixatieposities aannemen na repositie: Over het algemeen geldt dat een Colles-fractuur (extensief distaal radiusfractuur) gefixeerd moet worden in een palmaire flexie van 5°-15° en maximale ulnaire deviatie; een Smith-fractuur (flexief distaal radiusfractuur) wordt gefixeerd in supinatie van de onderarm en dorsiflexie van de pols. Een dorsale Barton-fractuur (fractuur van het gewrichtsoppervlak van de distale radius met dislocatie van de pols) wordt gefixeerd in een positie van dorsiflexie van het polsgewricht en pronatie van de onderarm, en een volaire Barton-fractuur in een positie van palmaire flexie van het polsgewricht en supinatie van de onderarm. Controleer periodiek de repositieradiografie (DR) om de locatie van de fractuur te bepalen en pas de spanning van de spalkbanden tijdig aan om een effectieve fixatie te behouden.
2. Percutane naaldfixatie
Bij sommige patiënten met een slechte stabiliteit is eenvoudige gipsfixatie onvoldoende om de fractuurpositie te behouden, en wordt doorgaans percutane naaldfixatie toegepast. Deze behandelmethode kan worden gebruikt als een aparte externe fixatiemethode, of in combinatie met gips of externe fixatiebeugels. Dit verhoogt de stabiliteit van het gebroken uiteinde aanzienlijk bij beperkt trauma en kenmerkt zich door een eenvoudige ingreep, gemakkelijke verwijdering en minimale impact op de functie van het aangedane ledemaat.
3. Andere behandelingsopties, zoals open repositie, interne fixatie met platen, enz.
Dit type behandelplan kan worden gebruikt voor patiënten met complexe fracturen en hoge functionele eisen. De behandelprincipes zijn anatomische repositie van de fracturen, ondersteuning en fixatie van verplaatste botfragmenten, bottransplantatie van botdefecten en vroege ondersteuning. Functionele activiteiten zijn erop gericht om de functionele status van vóór het letsel zo snel mogelijk te herstellen.
Over het algemeen past ons ziekenhuis voor de overgrote meerderheid van distale radiusfracturen conservatieve behandelmethoden toe, zoals manuele repositie + gipsfixatie + toepassing van een uniek Honghui traditioneel Chinees geneeskundig pleister, enz., waarmee goede resultaten worden behaald.
DEEL 3
Voorzorgsmaatregelen na het reponeren van een distale radiusfractuur:
A. Let bij het fixeren van distale radiusfracturen goed op de mate van fixatie. De fixatie moet passend zijn, niet te strak en niet te los. Te strakke fixatie kan de bloedtoevoer naar het distale uiteinde belemmeren, wat kan leiden tot ernstige ischemie van het distale uiteinde. Te losse fixatie kan daarentegen leiden tot verschuiving van het bot.
B. Tijdens de periode van fractuurfixatie is het niet nodig om alle activiteiten volledig te staken, maar het is wel belangrijk om aandacht te besteden aan de juiste oefeningen. Nadat de fractuur enige tijd is geïmmobiliseerd, moeten enkele basisbewegingen van de pols worden toegevoegd. Patiënten moeten dagelijks blijven oefenen om het gewenste effect te behouden. Daarnaast kan bij patiënten met fixatiemateriaal de strakheid van het fixatiemateriaal worden aangepast aan de intensiteit van de oefeningen.
C. Let na het fixeren van de distale radiusfractuur op het gevoel in de distale ledematen en de huidskleur. Als de distale ledematen in het gefixeerde gebied koud en blauwachtig aanvoelen, het gevoel verslechtert en de activiteiten ernstig beperkt zijn, moet worden nagegaan of dit wordt veroorzaakt door een te strakke fixatie. In dat geval is het noodzakelijk om tijdig terug te keren naar het ziekenhuis voor een aanpassing.
Geplaatst op: 23 december 2022
