Fracturen van de tuberculum majus van de humerus zijn veelvoorkomende schouderblessures in de klinische praktijk en gaan vaak gepaard met een schouderluxatie. Bij gecompliceerde en verplaatste fracturen van de tuberculum majus van de humerus is een chirurgische behandeling om de normale botstructuur van de proximale humerus te herstellen en de hefboomwerking van de schouder te reconstrueren de basis voor functioneel herstel van de schouder. Gangbare klinische methoden omvatten het gebruik van anatomische platen voor de tuberculum majus, anatomische platen voor de proximale humerus (PHILOS), schroeffixatie of ankerhechting met een spanningsband.
Bij de behandeling van botbreuken met interne fixatie is het vrij gebruikelijk om anatomische platen, die oorspronkelijk voor één type breuk zijn ontworpen, flexibel toe te passen op andere breuklocaties. Voorbeelden hiervan zijn het gebruik van een omgekeerde distale femorale LISS-plaat voor de behandeling van proximale femurfracturen en metacarpale platen voor de fixatie van radiuskop- of tibiaplateaufracturen. Voor humerusfracturen van de tuberculum majus hebben artsen van het Lishui People's Hospital (het zesde aangesloten ziekenhuis van de Wenzhou Medical University) de unieke voordelen van de calcaneale anatomische plaat op het gebied van plasticiteit en fixatiestabiliteit overwogen en deze toegepast op de proximale humerus, met naar verluidt effectieve resultaten.
De afbeelding toont anatomische hielbeenplaten van verschillende afmetingen. Deze platen zijn zeer flexibel en hebben een sterke plasticiteit, waardoor ze stevig met schroeven aan het botoppervlak bevestigd kunnen worden.
Typisch voorbeeld van een geval:
In het artikel vergeleek de auteur de effectiviteit van anatomische calcaneusplaten met PHILOS-fixatie en toonde aan dat de anatomische calcaneusplaat voordelen bood op het gebied van herstel van de schoudergewrichtsfunctie, lengte van de chirurgische incisie en bloedverlies tijdens de operatie. Het gebruik van anatomische platen die ontworpen zijn voor één type fractuur om fracturen op andere locaties te behandelen, is in de klinische praktijk een grijs gebied. Als er complicaties optreden, kan de geschiktheid van de gekozen interne fixatiemethode in twijfel worden getrokken, zoals bleek uit het wijdverbreide maar kortstondige gebruik van omgekeerde LISS-platen voor proximale femurfracturen, wat leidde tot een aanzienlijk aantal fixatiefalen en daarmee samenhangende discussies. De in dit artikel beschreven interne fixatiemethode is daarom bedoeld als referentie voor artsen en is geen aanbeveling.
Geplaatst op: 26 augustus 2024
