Een gecompliceerde patellafractuur is een lastig klinisch probleem. De moeilijkheid zit hem in het reponeren, het samenvoegen van de botfragmenten tot een compleet gewrichtsoppervlak en het fixeren en behouden van de fixatie. Momenteel bestaan er veel interne fixatiemethoden voor gecompliceerde patellafracturen, waaronder fixatie met een Kirschner-draadspanningsband, fixatie met een gecanuleerde intramedullaire nagelspanningsband, draadcerclage, patellaklauwen, enzovoort. Hoe meer behandelingsopties er zijn, hoe effectiever of toepasbaarder de verschillende behandelingsmethoden zijn. Het fractuurpatroon was niet zoals verwacht.
Daarnaast zijn er, vanwege de aanwezigheid van diverse metalen interne fixatiemiddelen en de oppervlakkige anatomische structuur van de patella, veel complicaties gerelateerd aan postoperatieve interne fixatie, waaronder implantaatirritatie, het losraken van de K-draad, draadbreuk, enz., die niet ongebruikelijk zijn in de klinische praktijk. Om dit probleem aan te pakken, hebben buitenlandse onderzoekers een technologie voorgesteld die gebruikmaakt van niet-resorbeerbare hechtdraden en gaasachtige hechtdraden, de zogenaamde "spinnenwebtechnologie", waarmee goede klinische resultaten zijn behaald.
De naaimethode wordt als volgt geïllustreerd (van links naar rechts, van de bovenste naar de onderste rij):
Eerst wordt, nadat de fractuur is gereponeerd, de omliggende patellapees met tussenpozen rond de knieschijf gehecht om verschillende losse, halfringvormige structuren vóór de knieschijf te vormen. Vervolgens worden hechtdraden gebruikt om elke losse ringvormige structuur tot een ring te rijgen en deze met een knoop vast te zetten.
De hechtingen rond de patellapees worden aangetrokken en vastgeknoopt, vervolgens worden twee diagonale hechtingen kruislings aangebracht en vastgeknoopt om de patella te fixeren, en tot slot worden de hechtingen een week lang om de patella gelust.
Bij het buigen en strekken van het kniegewricht is te zien dat de breuk stevig vastzit en het gewrichtsoppervlak vlak is.
Genezingsproces en functionele status van typische gevallen:
Hoewel deze methode in onderzoek goede klinische resultaten heeft opgeleverd, blijft het gebruik van sterke metalen implantaten onder de huidige omstandigheden wellicht de eerste keuze voor artsen in eigen land. Het kan zelfs helpen bij postoperatieve gipsimmobilisatie om fracturen te bevorderen en interne fixatie te vermijden. Falen is het primaire doel; functioneel resultaat en kniestijfheid zijn mogelijk secundaire overwegingen.
Deze chirurgische optie kan beperkt worden toegepast bij een select aantal geschikte patiënten en wordt niet aanbevolen voor routinematig gebruik. Deel deze technische methode ter referentie voor artsen.
Geplaatst op: 6 mei 2024
