Chirurgische techniek | De "Kirschner draadspanningsbandtechniek" voor interne fixatie bij de behandeling van een Bennett-fractuur

Een Bennett-fractuur is verantwoordelijk voor 1,4% van alle handfracturen. In tegenstelling tot gewone fracturen van de basis van de metacarpale botten, is de verplaatsing bij een Bennett-fractuur vrij uniek. Het proximale gewrichtsoppervlakfragment blijft in zijn oorspronkelijke anatomische positie dankzij de trekkracht van het schuine metacarpale ligament, terwijl het distale fragment, door de tractie van de pezen van de musculus abductor pollicis longus en de musculus adductor pollicis, dorsoradiaal luxeert en supineert.

Bij verplaatste Bennett-fracturen wordt doorgaans een chirurgische behandeling aanbevolen om de uitlijning van het carpometacarpale gewricht en de duimfunctie niet te belemmeren. Wat betreft chirurgische behandelmethoden worden plaat- en schroeffixatiesystemen, evenals interne fixatie met Kirschner-draden, veelvuldig toegepast in de klinische praktijk. Onderzoekers van het Derde Ziekenhuis van Hebei hebben een Kirschner-draadspanningsbandtechniek ontwikkeld, waarbij Bennett-fracturen via een minimaal invasieve kleine incisie worden gefixeerd, met goede resultaten als gevolg.

Stap 1: Maak een incisie van 1,3 cm aan de radiale zijde van het carpometacarpale gewricht, disseceer laag voor laag om het gebied bloot te leggen, trek de musculus abductor pollicis longus naar de ulnaire zijde en leg de dorsale zijde van het carpometacarpale gewricht bloot.

Stap 2: Oefen handmatige tractie uit en proneer de duim om de fractuur te reduceren. Breng een Kirschner-draad van 1 mm door het distale uiteinde van de fractuur, 1-1,5 cm verwijderd van het carpometacarpale gewricht, om het proximale botfragment te fixeren. Nadat de Kirschner-draad het botfragment is binnengedrongen, schuif deze dan nog 1 cm verder.

Stap 3: Neem een ​​draad en lus deze in een acht-vorm om beide uiteinden van de Kirschner-draad, en zet hem vervolgens vast.

De Kirschner-draadfixatietechniek met spanningsband is bij veel fracturen toegepast, maar bij Bennett-fracturen resulteert de kleine incisie vaak in slecht zicht en maakt de procedure lastig. Bovendien kan een enkele Kirschner-draad het proximale botfragment mogelijk niet effectief stabiliseren als de fractuur gefragmenteerd is. De klinische toepasbaarheid ervan kan daardoor beperkt zijn. Naast de bovengenoemde fixatiemethode met spanningsband bestaat er ook een combinatie van Kirschner-draadfixatie en spanningsbandfixatie, die eveneens in de literatuur is beschreven.