Tibiaplateaufracturen zijn veelvoorkomende klinische letsels, waarbij Schatzker type II-fracturen, gekenmerkt door een laterale corticale splijting in combinatie met een laterale deuk in het gewrichtsoppervlak, het meest voorkomen. Om het ingedeukte gewrichtsoppervlak te herstellen en de normale gewrichtsstand van de knie te reconstrueren, wordt doorgaans een chirurgische behandeling aanbevolen.
De anterolaterale benadering van het kniegewricht houdt in dat het laterale gewrichtsoppervlak direct langs de gespleten cortex wordt opgetild om het ingezakte gewrichtsoppervlak te herpositioneren en bottransplantatie onder direct zicht uit te voeren. Deze methode, die in de klinische praktijk veelvuldig wordt gebruikt, staat bekend als de "boekopeningstechniek". Het creëren van een venster in de laterale cortex en het gebruik van een hefboom door dit venster om het ingezakte gewrichtsoppervlak te herpositioneren, bekend als de "venstertechniek", is theoretisch gezien een minder invasieve methode.
Er bestaat geen definitieve conclusie over welke van de twee methoden superieur is. Om de klinische effectiviteit van deze twee technieken te vergelijken, voerden artsen van het Ningbo Sixth Hospital een vergelijkend onderzoek uit.
Aan het onderzoek namen 158 patiënten deel, waarvan 78 gevallen de venstertechniek gebruikten en 80 gevallen de boekopeningstechniek. De basisgegevens van de twee groepen vertoonden geen statistisch significante verschillen.
▲ De afbeelding illustreert de gevallen van de twee technieken voor het verkleinen van het gewrichtsoppervlak: AD: venstertechniek, EF: boekopeningstechniek.
Uit de onderzoeksresultaten blijkt:
Er was geen statistisch significant verschil in de tijd tussen letsel en operatie, noch in de duur van de operatie, tussen de twee methoden.
- Postoperatieve CT-scans toonden aan dat de windowing-groep 5 gevallen van postoperatieve compressie van het gewrichtsoppervlak had, terwijl de book opening-groep 12 gevallen had, een statistisch significant verschil. Dit suggereert dat de windowing-techniek een betere reductie van het gewrichtsoppervlak oplevert dan de book opening-techniek. Bovendien was de incidentie van ernstige traumatische artritis na de operatie hoger in de book opening-groep vergeleken met de windowing-groep.
Er was geen statistisch significant verschil in de postoperatieve kniefunctiescores of VAS-scores (Visuele Analoge Schaal) tussen de twee groepen.
Theoretisch gezien maakt de boekopeningstechniek een grondigere directe visualisatie van het gewrichtsoppervlak mogelijk, maar kan deze leiden tot een te grote opening van het gewrichtsoppervlak, met als gevolg onvoldoende referentiepunten voor repositie en defecten bij de daaropvolgende repositie van het gewrichtsoppervlak.
Welke methode zou u in de klinische praktijk kiezen?
Geplaatst op: 30 juli 2024
