"Tien procent van de enkelbreuken gaat gepaard met letsel aan de distale tibiofibulaire syndesmose. Studies hebben aangetoond dat 52% van de distale tibiofibulaire schroeven resulteert in een slechte repositie van de syndesmose. Het is essentieel om de distale tibiofibulaire schroef loodrecht op het gewrichtsoppervlak van de syndesmose in te brengen om iatrogene malrepositie te voorkomen. Volgens de AO-handleiding wordt aanbevolen de distale tibiofibulaire schroef 2 cm of 3,5 cm boven het distale tibiale gewrichtsoppervlak in te brengen, onder een hoek van 20-30° ten opzichte van het horizontale vlak, van de fibula naar de tibia, met de enkel in een neutrale positie."
Handmatig inbrengen van distale tibiofibulaire schroeven leidt vaak tot afwijkingen in het insteekpunt en de insteekrichting, en er bestaat momenteel geen precieze methode om de insteekrichting van deze schroeven te bepalen. Om dit probleem aan te pakken, hebben buitenlandse onderzoekers een nieuwe methode ontwikkeld: de 'hoekbisectormethode'.
Met behulp van beeldgegevens van 16 normale enkelgewrichten werden 16 3D-geprinte modellen gemaakt. Op een afstand van 2 cm en 3,5 cm boven het gewrichtsoppervlak van de tibia werden twee Kirschner-draden van 1,6 mm parallel aan het gewrichtsoppervlak geplaatst, dicht bij respectievelijk de voorste en achterste rand van de tibia en fibula. De hoek tussen de twee Kirschner-draden werd gemeten met een gradenboog, waarna met een boor van 2,7 mm een gat werd geboord langs de bissectrice van de hoek. Vervolgens werd een schroef van 3,5 mm ingebracht. Na het inbrengen van de schroef werd deze in de lengte doorgezaagd om de relatie tussen de schroefrichting en de centrale as van de tibia en fibula te bepalen.
Uit proefopstellingen blijkt dat er een goede overeenstemming bestaat tussen de centrale as van het scheenbeen en kuitbeen en de bissectrice van de hoek, evenals tussen de centrale as en de schroefrichting.
Theoretisch gezien kan deze methode de schroef effectief langs de centrale as van de tibia en fibula plaatsen. Tijdens de operatie brengt het plaatsen van de Kirschner-draden dicht bij de voorste en achterste randen van de tibia en fibula echter het risico met zich mee van beschadiging van bloedvaten en zenuwen. Bovendien lost deze methode het probleem van iatrogene malreductie niet op, omdat de distale tibiofibulaire uitlijning niet adequaat intraoperatief kan worden beoordeeld vóór het plaatsen van de schroef.
Geplaatst op: 30 juli 2024
